Niet ziek, wél vastgelopen. Hoe kan dat?

Je doet wat nodig is. Je draait door, zorgt, werkt, regelt wat nodig is, houdt overzicht en ga zo maar door.

Aan de buitenkant lijkt er niks aan de hand.

En toch.. er knaagt iets.

Er is geen duidelijke reden.

Geen diagnose van een huisarts of een psycholoog.

Maar wel het gevoel dat er iets niet meer klopt.

Veel mensen ervaren dit. Niet omdat er iets 'mis' is met ze. Maar omdat er dag in dag uit wat schuurt.

En weet je, dat onbestemde gevoel is vaak nog veel lastiger uit te leggen dan als er wel een duidelijk probleem is.

Vastlopen zonder ziekte bestaat écht

Vastlopen wordt vaak gekoppeld aan uitval, ziekte, heftige levensgebeurtenissen, waarneembare stress. Alsof dat wél valide redenen zijn om pas iets te voelen dat het niet gaat. Maar dat klopt niet.

Juist dat sluimerende, onaangename gevoel zonder aanwijsbare reden is misschien de ergste 'sluipmoordenaar'.

Heb je dit wel eens meegemaakt? Je geeft aan dat je het niet zo naar je zin hebt op werk, je vind het maar zo zo, en wil veel liever stoppen. Dit deel je met bijvoorbeeld je ouders en die zeggen: 'nee echt? maar het is zo een goede baan, je hebt echt geluk dat je daar zit, anderen zouden daar maar al te graag zitten'.

BAM. Je onaangename gevoel wordt hardhandig weggestopt omdat het niet redelijk zou zijn wat je ervaart.

Je kunt alles doen wat van je gevraagd wordt en tegelijk merken dat het steeds meer moeite kost. Dat je energie weglekt, zonder dat je precies kunt aanwijzen waarom. Je kunt prima functioneren en je toch vast voelen zitten.

Dat is geen aanstellerij of zwakte.

Het is een signaal van jou, naar jezelf, dat hetgeen wat je doet niet (meer) in lijn is met wat goed voor je is.

Waarom goed functioneren en hoe je je voelt niet altijd hand in hand gaan

Functioneren zegt iets over wat je kunt.

Hoe je voelt zegt iets over hoe passend dat is.

Veel mensen zijn goed in aanpassen, doorzetten en verantwoordelijkheid nemen (wist je dat dit volgens de kerntalenten methode ook niet authentiek kan zijn). We worden er als kinderen al op getraind.

Dat maakt het mogelijk om lange tijd door te gaan, ook wanneer iets eigenlijk niet meer 'voedend' is.

Met name als je gewend bent om dingen 'gewoon te doen

Dit proces verloopt meestal geleidelijk. Er is geen aanwijsbaar moment waarop het ineens misgaat. Het sluipt er in. Langzaam maar zeker druppelt je emmer vol. En zolang alles loopt, is er weinig aanleiding om stil te staan bij de vraag of het ook klopt.

Wanneer aanpassen en doorzetten normaal wordt

In het dagelijks leven vervullen we veel rollen. Als ouder, partner, collega, vriend(in) en nog veel meer. We bewegen mee met verwachtingen, plannen en verantwoordelijkheden. Dat aanpassen op zich is geen probleem, als het gebeurd op een manier die voor JOU authentiek is.

Veel mensen blijven dingen doen omdat ze het kunnen.

Omdat ze nodig zijn.

Omdat ze logisch voelen.

Of omdat anderen erop rekenen.

Dat kan goed blijven gaan. Als datgene wat jij goed kunt, ook datgene is wat past bij jouw aard en je intrinsieke motivatie (kerntalenten). Het kan ook lang goed gaan, totdat het verschil tussen 'dit lukt' en 'dit past' steeds duidelijker voelbaar wordt.

Hét verschil tussen kunnen en kloppen.

En dat is verwarrend. Want iets gaat goed, je krijgt er complimentjes voor én toch loop je leeg? Dat is vaak lastiger te duiden. Vooral voor iemand anders, die het 'perfecte plaatje' ziet als ze naar jou kijken.

Waarom dit gevoel moeilijk te verklaren is

Wanneer er geen duidelijke oorzaak is, wordt het gevoel al snel weggeredeneerd.

'Het hoort erbij'

'Het is een fase'

'Ik moet er gewoon even doorheen'

´Ik moet me niet aanstellen'

'Ach, het komt hier of daar door'

We zijn mensen: Héél goed in het bedenken van excuses.

Zonder kader blijft het vaag.

En iets wat vaag is, is lastig serieus te nemen.

Kunnen we lastig serieus nemen.

Want we kunnen het niet verklaren.

En een verklaring is wat (in mijn ervaring) het merendeel toch nodig heeft.

Wat inzicht kan doen

Inzicht geeft woorden aan wat je ervaart. Het maakt zichtbaar waar de spanning zit, waarom bepaalde keuzes steeds meer kosten, en welke keuzes juist wel geschikt waren en kunnen zijn.

Inzicht veranderd niet alles. Als je er niks mee doet, lost het je problemen niet op.

Ik zie inzicht als wegwijzer borden en open deuren. Het maakt als het ware duidelijker wat JOUW pad is.

Waar kerntalenten hier iets zichtbaar maken

Kennis van jouw kerntalentenprofiel geeft zo een inzicht. Het is geen label, geen hokje waar je ingezet wordt (er zijn maar liefst ruim 94 miljard combinaties mogelijk), maar een manier om te begrijpen waarom je iets wél en niet wilt, waarom iets energie geeft of iets energie kost.

Ze gaan over wat jij van nature graag doet, waar je motivatie in ligt, waarin je potentieel ligt, wat past bij jouw karakter. Vanuit dat perspectief wordt duidelijk waarom sommige rollen, taken of verwachtingen je energie geven, terwijl andere steeds meer vragen. Het bied houvast en richting om keuzes te gaan maken waar je over 25 jaar nog gelukkig mee bent.

Dat inzicht werpt een licht op jouw gevoel van vastlopen. Het biedt, een verklaring, helderheid. En dat is vaak nodig om stappen vooruit te kunnen gaan zetten, je los te maken.

Kerntalentenanalyse